ماتریکس… تشبیه جهانی که درش زندگی میکنیم به فیلم ماتریکس. جهان تکراری، قابل پیشبینی، انسان های تکراری، رفتارهای تکراری شخصیت های تکراری، رسانه های کنترل شده، اخبار جهت دار، شست و شوی مغزی، برده داری مدرن و شبکه های اجتماعی و به تازگی هوش مصنوعی. اکثریت یک شکل.

برده داری مدرن

تصور شما از یک برده چیست؟ انسانی که صاحب دارد؟ مجبوره کاری رو بر خلاف میل باطنیش انجام بده؟ یا برای دستمزدی ناچیز ساعت ها ازش کار بکشن؟ مجبوره در مکان و یا شرایطی تحمیلی زندگی کنه؟ امکان بهتر شدن وضعیت مالی براش وجود نداره؟ کسی که از تحصیلات محرومه؟ کسی که کنترل زندگیش دست خودش نیست؟ کسی که سرنوشتش رو اربابان و عوامل خارج از زندگیش تعیین میکنن؟

به نظر میرسه که زندگی خیلی از ما انسان ها شباهت بسیار زیادی به برده های صدها سال گذشته داره. قبلا برده ها به ازای کار، غذا و پوشاک و مسکن دریافت میکردند. الان انسان ها همون نیاز هارو با دستمزد هاشون خریداری میکنند.

قبلا برده ها از تحصیل محروم بودند و الان هم بیشتر دانشجو ها در مدارس و محیط های آکادمیک، مهارت لازم برای کسب و دریافت ثروت حقیقی، خوشحالی و سلامت ذهنی و جسمی رو یاد نمیگیرند.

چرا الان هم در مدرسه و دانشگاه چیزهای بی‌مصرف بهمون یاد میدن؟

الان هم میلیاردها انسان کارهایی رو انجام میدن که ازشون ناراضی هستن، علاقه ای بهش ندارن و یا از درآمدشون راضی نیستن و به اجبار و برای زنده موندن مجبورن که اون کار رو تا آخر عمرشون انجام بدن.

الان هم بسیاری از انسان ها در شرایط محیطی، مالی و روحی و روانی خودشون گیر افتادند. به جای تنبیه فیزیکی و شلاق، از طریق بیماری های جسمی، ذهنی و روحی و روانی شکنجه میشن.

قرص آبی یا قرمز؟

در فیلم ماتریکس، مورفیس که نقش نجات دهنده نئو از ماتریکس رو داره، از طریق پیام های مخفی و رمزآلود کم کم نئو رو بیدار میکنه. نئو نسبت به بقیه آدم های اطرافش هوشیار تر و حواس جمع تره. میدونه که تو این دنیا یه جای کار میلنگه.

میبینه که زندگی ماشینی مدرن چقدر ملال آوره. میبینه که آدم های دورش در طول روز غرق در کار، مشغول پر کردن جیب اربابان کت شلواریشون در ابر کمپانی های میلیارد دلاری هستن و شب ها ناچارن برای فرار از واقعیت، روزمرگی و درد هاشون به دراگ و الکل و نایت کلاب پناه ببرن.

مورفیس نشونش میده که خیلی از انسان ها در هیپنوتیزم جمعی قرار دارن بدون اینکه خودشون بدونن. بعد اینکه مورفیس واقعیت رو به نئو نشون میده دو راه پیش روش میزاره: قرص آبی و قرمز. با خوردن قرص آبی برمیگرده به همون زندگی تکراری و خسته کننده و ملال آور. کاری که بیشتر مردم انجام میدن.

با خوردن قرص قرمز، از ماتریکس خارج میشه، و البته این تازه شروع مجراست. شروع بزرگترین چالش زندگیش.

تو کدوم قرص رو انتخاب میکنی؟

واقعیت اینه که همه ما در طول زندگی سر دوراهی قرص آبی و قرص قرمز قرار میگیریم. شعرا، فلسفه، اندیشمندان، شاید حتی یک آدم رندوم تو خیابون به ما قرص قرمز تعارف میکنن.

قرص قرمز یعنی حقیقت. حقیقتی که خیلی ها نمیخوان یا نمیتونن قبولش کنن.

حقیقت اینه که بیشتر غذاهایی که تو رژیم غذایی انسان مدرن هست سمیه. میتونه این باشه که من چاقم و این داره به جسم و ذهن و تصویر من در جامعه آسیب میزنه.

حقیقت اینه بیشتر سیاستمدارا عروسک خیمه شب بازی هستن و خودشون قدرتی ندارن.

حقیقت میتونه این باشه که اگه یه کارمند تمام حقوقش رو پس انداز کنه بعد ۳۰ سال کار کردن هم نمیتونه یه ماشین لوکس بخره. حقیقت میتونه این باشه که رسانه های جمعی برای شست و شوی مغز انسان ها طراحی شده اند.

فرقی نمیکنه کدوم یک از حقایق رو در نظر بگیریم. فهمیدن هرکدوم از اون ها مارو سر دوراهی قرار میده. اینکه اون حقیقت رو بپذیریم یا خیر.

چرا قرص آبی محبوب تره؟

تو خیلی از مواقع حقیقت مثل روز روشنه. فیت بودن بهتر از چاق بودنه. درآمد زیاد از کاری که ازش لذت میبری بسیار لذت بخش تره.

پس چرا بیشتر مردم تو دوراهی ها قرص آبی رو انتخاب میکنن؟

چون انتخاب قرص قرمز سخت تره. نیازمند تلاشه، نیازمند تغییره، باید قدم بزاری در دل ناشناخته ها، از منطقه امن خودت بیرون بیای.

برای همینه که تو خیابون بیشتر از اینکه بنز ببینی ماشین های ارزون قیمت مثل پراید میبینی. بیشتر از اینکه آدم های فیت ببینی آدم های شل و وا رفته میبینی.

قرص قرمز…

قرص قرمز باعث میشه میدان دید تو وسیع تر بشه. حقایق بیشتری درباره جسم خودت و نحوه عملکردش رو بدونی. حقایق بیشتری درباره دنیای دورت بدونی. حقایق بیشتری درباره پول و دنیای اقتصاد و پشت پرده‌اش بدونی. میتونی بهتر با کلام و رفتارت، افکارت رو به دنیای پیرامونت منتقل کنی.

از پشت پرده دنیای سیاست  و سرمایه دار ها با خبر بشی. میفهمی رسانه های جمعی چطور کار میکنن و چطور به افکار و جهان بینی میلیارد ها انسان شکل میدن.