تا حالا شده احساس کنی هرچقدر بیشتر روی خودت کار می‌کنی، تعداد آدم‌هایی که دور و برت هستند کمتر می‌شه؟ انگار هر قدمی که به سمت رشد برمی‌داری، فاصله‌ات با بخشی از اطرافیانت بیشتر می‌شود. به این اتفاق تنهایی در مسیر موفقیت می‌گویند. این اتفاق انقدر رایج هست که خیلی‌ها فکر می‌کنند موفقیت و تنهایی به هم گره خورده‌اند.

اما آیا واقعا برای موفقیت باید تنها بمانی؟ یا اصلا چرا در مسیر موفقیت تنها می‌شوی؟

اکثریت جامعه میخواد تو هم مثل خودشون باشی

بیشتر انسان‌ها عاشق پیش‌بینی‌پذیری هستند. دوست دارند آدم‌های اطرافشان همان رفتارهای همیشگی را تکرار کنند. اگر سال‌ها با دوستات تا نیمه شب بیدار می‌ماندی، ساعت‌ها در اینستاگرام می‌چرخیدی یا فقط درباره مشکلات زندگی غر می‌زدی، همه چیز برای آن‌ها عادی و طبیعی بود. اما به محض اینکه تصمیم بگیری تغییر کنی، اتفاق عجیبی رخ می‌دهد. ناگهان شروع می‌کنی به ورزش کردن، کتاب خواندن، روی کسب‌وکارت وقت می‌گذاری، کمتر وقتت را هدر می‌دهی. کمتر در حاشیه‌ها شرکت می‌کنی. در این لحظه بعضی از اطرافیانت احساس ناراحتی می‌کنند. نه به این خاطر که از موفقیت تو بدشان میاد، بلکه چون تغییر تو، آن‌ها را مجبور می‌کند به زندگی خودشان نگاه کنند. اگر تو بتوانی تغییر کنی، پس شاید بهانه‌های اونها اونقدرها هم واقعی نباشد.

پنج نفر اطرافت کیا هستن؟

یک واقعیت ساده وجود داره: انسان‌ها شبیه محیط اطرافشان می‌شوند. اگه پنج نفر اطرافت هر روز از وضعیت زندگی‌شان ناله و شکایت کنند، احتمال زیادی وجود دارد که تو هم همین کار را انجام بدی. اگه پنج نفر اطرافت اهل رشد، مطالعه، ورزش و یادگیری باشند، دیر یا زود ممکنه تو هم شبیه آن‌ها بشی. به همین دلیل است که بسیاری از افراد در مسیر رشد، به مرور از بعضی روابط فاصله می‌گیرند. نه از روی غرور یا از روی خودبرتربینی، بلکه چون دیگه فرکانس ذهنی آن‌ها با گذشته یکسان نیست. گاهی تنها شدن، نتیجه طبیعی تغییر مسیر است.

ما میانگین ۵ نفر اطرافمون هستیم

موفقیت هزینه داره

خیلی‌ها عاشق نتیجه موفقیت هستند اما حاضر نیستند هزینه آن را پرداخت کنند. همه دوست دارند سیگار را ترک کنند، اما انگیزه کافی ندارند. همه دوست دارند بدن فیت داشته باشند، اما حوصله باشگاه رفتن را ندارند، همه دوست دارند زندگی متفاوتی داشته باشند، اما اکثر افراد حاضر نیستند تغییر در زندگیشان ایجاد کنند. مشکل از جایی شروع می‌شود که تو حاضر می‌شوی این هزینه را پرداخت کنی. وقتی دوستانت شب جمعه بیرون هستند، تو در حال کار کردن هستی. وقتی بقیه وقتشان را صرف حاشیه‌ها می‌کنند، تو در حال یادگیری هستی، وقتی دیگران دنبال راحتی هستند، تو سختی را انتخاب می‌کنی. طبیعیه که کم‌کم احساس کنی از جامعه فاصله گرفتی.

موفقیت، هویت انسان را تغییر می‌دهد

ما فکر می‌کنیم، تنهایی در مسیر موفقیت فقط به خاطر کم شدن دوستان است؛ اما واقعیت عمیق‌تر از اینهاست. وقتی روی خودت کار می‌کنی، فقط برنامه روزانه‌ات تغییر نمی‌کند؛ هویتت هم تغییر می‌کند. موضوعاتی که قبلاً برات جذاب بودند، شاید دیگر هیجان‌انگیز نباشند. گفتگوهایی که ساعت‌ها وقتت را می‌گرفتند، ممکن است حالا خسته‌کننده به نظر برسند. حتی تعریف تو از تفریح، موفقیت یا خوشبختی هم ممکن است عوض شود. و این طبیعی است که وقتی هویت یک انسان تغییر می‌کند، روابطش هم تغییر کنند. این اتفاق نتیجه رشد شخصی و تغییر اولویت‌های زندگی است.

تنهایی یا فیلتر شدن آدم‌ها؟

خیلی از افراد فکر می‌کنند موفقیت باعث تنهایی می‌شود. اما شاید بهتر باشد که بگوییم موفقیت باعث فیلتر شدن آدم‌ها می‌شود. در زندگی روزمره، آدم‌های زیادی دور ما هستند: همکارها، دوستان قدیمی، آشنایان، هم‌کلاسی‌ها، فامیل و … اما وقتی وارد یک مسیر جدید می‌شوی، متوجه می‌شوی همه آن‌ها قرار نیست تا آخر راه همراهت باشند. برخی فقط برای یک فصل از زندگی تو آمده‌اند، برخی فقط برای تفریح و وقت‌گذرانی. برخی فقط زمانی کنارت هستند که همه چیز خوب پیش می‌رود. و تعداد کمی از آدم‌ها هستند که حتی وقتی مسیر سخت می‌شود، کنار تو باقی می‌مانند. و حتی تو مسیر جدیدت با آدم‌های بیشتری آشنا میشوی که شاید با سبک زندگی جدیدت بیشتر سازگار باشند.

ترس از قضاوت

یکی دیگر از دلایل تنهایی در مسیر موفقیت، قضاوت شدن است. وقتی مثل بقیه زندگی می‌کنی، کسی کاری به کارت نداره. اما به محض اینکه بخوای متفاوت باشی، نظرات مختلف شروع می‌شوند. “فکر می‌کنه خیلی خاصه.”، “زیادی جدی گرفته خودش رو.”، “آخرش هم به جایی نمی‌رسه.”، “دنیا دو روزه بابا، زندگی کن.”

جالب اینجاست که بسیاری از همین افراد، اگر روزی موفق شی، از اولین کسایی هستند که می‌گویند: “من از اول می‌دونستم موفق میشه.” اکثر مردم نتیجه را تحسین می‌کنند، اما فرآیند را مسخره می‌کنند.

چرا نباید به نظرات بقیه اهمیت دهیم؟

آیا باید همه را کنار بگذاریم؟

نه. هدف این مقاله این نیست که بگم باید از همه آدم‌ها فاصله بگیری. انسان موجودی اجتماعی است و به روابط سالم نیاز دارد. اما باید تفاوت بین “همراه” و “مانع” را تشخیص بدیم. بعضی افراد به تو انرژی می‌دهند، بعضی افراد انرژی تو را می‌گیرند. بعضی افراد به رشدت کمک می‌کنند، بعضی افراد از رشدت می‌ترسند. هنر زندگی این نیست که تنها باشی؛ هنر زندگی این است که افراد درست را کنار خودت نگه داری.

تنهایی واقعی چیست؟

شاید عجیب باشه، اما تنهاترین آدم‌ها همیشه کسانی نیستند که دور و برشان کسی نیست. خیلی‌ها در شلوغ‌ترین جمع‌ها زندگی می‌کنند اما از درون کاملا تنها هستند. و خیلی‌ها هم در ظاهر تنها هستند اما با هدف، مسیر و خود واقعی‌شان ارتباط عمیقی دارند. کسی که می‌داند برای چی زندگی می‌کند، تنهایی را جور دیگری تجربه می‌کند. او می‌داند این دوره موقتی است. می‌داند در حال ساختن چیزی است که بعدا نتیجه خواهد داد. و می‌داند که گاهی برای رسیدن به هدف، باید بخشی از مسیر را تنهایی طی کرد.

چرا انسان ها از تنهایی میترسند؟

مسیر موفقیت شلوغی نیست

شاید مهم‌ترین دلیل تنهایی در مسیر موفقیت همین باشه. اکثر مردم حاضر نیستند بهای رشد را پرداخت کنند. اکثر مردم راحتی را به پیشرفت ترجیح می‌دهند، اکثر مردم در همان الگوهای قدیمی باقی می‌مانند. به همین دلیل است که هرچه جلوتر می‌روی، تعداد آدم‌هایی که کنار تو هستند کمتر می‌شود. اما این لزوما چیز بدی نیست، شاید خیلیا دوست داشته باشند کل زندگیشون را در راحتی و یا در ماتریکس بگذرونند. گاهی تنهایی، نشانه گم شدن نیست. نشانه این است که تو مسیرت با بقیه فرق داره. و شاید برای اولین بار، داری مسیر واقعی خودت را پیدا می‌کنی.

جامعه با نقطه ضعف‌هات ازت سواستفاده میکنه!

سوالات متداول